Wojna głośności: definicja, historia i jej koniec w streamingu?

,de wojna głośności „Wojna o głośność” odnosi się do trwającego od dziesięcioleci wyścigu w branży muzycznej, którego celem było zwiększenie głośności nagrań podczas Mastering – w oparciu o założenie, że głośniejsze utwory będą bardziej wybrzmiewać w radiu, szafach grających czy na playlistach. Głośność ta została osiągnięta kosztem coraz większej kompresji i limitowania, co skutkowało utratą zakresu dynamiki: zmniejszyła się odległość między cichymi i głośnymi fragmentami, a transjenty i dynamika zostały utracone. Wraz z normalizacją głośności platform streamingowych, ten wyścig stracił swój najważniejszy argument.

Spis treści

Jak rozpoczęła się wojna głośności

Nawet w latach 1950. i 60. wytwórnie płytowe kazały swoim singlom ciąć je tak, aby były jak najbardziej „gorące”, żeby brzmiały głośniej niż konkurencja w szafach grających i radiu AM. Praktyka ta naprawdę się nasiliła. wyścig głośności ale w erze płyt CD od lat 1990. XX wieku. Cyfrowe Ogranicznik muru Umożliwiło to podniesienie średniego poziomu dźwięku do poziomu zbliżonego do pełnego wyjścia cyfrowego. Głośność wzrastała z albumu na album, podczas gdy Zakres dynamiczny wiele produkcji w zaledwie kilku Decybel skurczyły się. Ekstremalne przykłady sięgały poziomu słyszalnego. Clipping i zniekształcenia, które nawet fani uznali za męczące.

Najwyższej klasy monitor studyjny do pomieszczenia masteringowego z efektownie podświetlanym bocznie stożkiem głośnika niskotonowego zapewniającym wysoki poziom szczegółowości.

Głośniej brzmi lepiej – w krótkiej perspektywie

Psychoakustyczny mechanizm wojny głośności jest prosty: w bezpośrednim porównaniu A/B prawie zawsze oceniamy głośniejszą wersję tego samego utworu jako „lepszą” – pełniejszą, bardziej obecną, mocniejszą. Jednak efekt ten znika, gdy obie wersje zostaną dostrojone do tej samej głośności. Wtedy pozostaje tylko faktyczna różnica. Bardziej skompresowana wersja brzmi bardziej płasko i męcząco, ponieważ brakuje kontrastu między głośną a cichą.

Cena: zakres dynamiki kontra głośność

Głośność w Mastering jest spowodowana przede wszystkim kompresja i ograniczające – i oba zmniejszają dynamikę. Kluczowe wskaźniki efektywności, takie jak PLR (stosunek szczytu do głośności) Uczynić szkody mierzalnymi. Im mniejsza różnica między szczytową a średnią głośnością, tym gęstszy i bardziej statyczny jest rezultat. Maksymalna głośność nie pozostawia miejsca na drop lub refren, aby mogły się naprawdę „rozwinąć”. Emocjonalnego wpływu dynamiki nie da się zastąpić samą głośnością.

Normalizacja streamingu: koniec wojny głośności?

Spotify, YouTube, Tidal i podobne serwisy dostosowują teraz wszystkie utwory do jednolitej, docelowej głośności – na większości platform poziom głośności spada o ok. -14 dB. LUFSZintegrowana głośność programu jest mierzona; Spotify dokumentuje jej Normalizacja głośności Oficjalnie. Nasz artykuł o tym, jak to wygląda w praktyce, pokazuje, co to właściwie oznacza. YouTube Music normalizuje głośnośćRezultat: Master ograniczony do -7 LUFS jest po prostu ściszany podczas odtwarzania. Brzmi wtedy równie głośno, jak dynamiczny – tylko spłaszczony. Przewaga głośności znika, strata zakresu dynamiki pozostaje. Wojna o głośność jednak nie do końca się skończyła. W klubach, na setach DJ-skich i w niektórych gatunkach muzycznych absolutna głośność nadal ma znaczenie, a nie każda platforma działa normalnie w każdej sytuacji odtwarzania.

Jak głośno powinieneś dzisiaj ćwiczyć?

Odpowiedź zależy od gatunku i docelowych mediów: obecne poziomy studiów magisterskich wahają się w granicach od -6 do -14 LUFS. Utwór techno Na przykład produkcja singer-songwriterska może obsłużyć i wymaga większej gęstości. Dlatego sztywne masterowanie na poziomie -14 LUFS jest równie błędne, jak dążenie do maksymalnej głośności za wszelką cenę. Nasz przegląd gatunków pomoże Ci znaleźć właściwą drogę. jak głośno potrafisz powinien. Z naszym Miernik głośności w przeglądarce Czy mierzycie również profile lotnicze? True Peak i dynamikę studiów magisterskich za darmo. A dzięki profesjonalnym kursom, Online Mastering Wreszcie uzyskamy głośność wymaganą przez Twój gatunek – bez poświęcania dynamiki i dynamiki.

FAQ – Najczęściej zadawane pytania dotyczące wojny głośności

Pierwsze konkursy głośności miały miejsce już w erze płyt winylowych i szaf grających, w latach 1950. XX wieku. Zjawisko to nasiliło się masowo od lat 1990. XX wieku, kiedy cyfrowe limitery typu brickwall w produkcji płyt CD umożliwiły uzyskanie ekstremalnie wysokich średnich poziomów głośności.

W dużej mierze złagodzone, ale nie wyeliminowane: Normalizacja streamingu eliminuje przewagę nadmiernie głośnych masterów. Jednak absolutna głośność nadal ma znaczenie w klubach, na setach DJ-skich i w niektórych gatunkach muzycznych, a normalizacja nie zawsze działa w przypadku odtwarzania.

Psychoakustyka: Przy wyższych poziomach głośności bas i sopran odbieramy jako bardziej zrównoważone; wszystko brzmi pełniej i bardziej realistycznie. Ta zaleta znika, gdy obie wersje zostaną ustawione na tę samą głośność – dokładnie to samo robią automatycznie platformy streamingowe.

Zależne od gatunku: Obecne masteringi mieszczą się w przedziale od -6 do -14 LUFS (zintegrowane). Muzyka elektroniczna i współczesne produkcje pop/rap są masterowane gęściej, podczas gdy gatunki dynamiczne są bliżej granicy normalizacji. Ważniejsze od wartości liczbowej jest, aby zakres dynamiki był odpowiedni dla gatunku.

Głośność zostanie zmniejszona tylko wtedy, gdy przekroczy docelową głośność platformy. Cichsza, dynamiczna głośność główna jest zwiększana lub pozostawiana bez zmian, w zależności od platformy i ustawień. Dlatego nadmierna głośność nie daje już żadnych korzyści podczas streamingu.

Głośność to poziom techniczny (regulowany na urządzeniu odtwarzającym), a głośność to odczuwalna intensywność wynikająca z gęstości, rozkładu częstotliwości i dynamiki – mierzona w jednostkach LUFS. Wojna o głośność to wyścig o głośność, a nie o głośność.